Even gauw voor we naar de kerk gaan plaats ik hier een foto van de paaskaartjes die ik traditiegetrouw elk jaar maak. Ze staan dan bij het Paasontbijt bij ons bord. Wat is er nu mooier dan deze boodschap: De Heer is waarlijk opgestaan!
Gezegende Paasdagen!
Deze week heb ik een scrap gemaakt waarbij ik een ode breng aan de liefde. Ik had best veel foto’s van ons samen van de afgelopen zomer. Deze drie zijn gemaakt op het riddertoernooi in België. Ze hadden daar wat strobalen neergelegd, en er stonden wat stokken met rieten hoeden erop. Een prima plek voor een fotosessie dus…. De kinderen ontfermden zich graag over deze taak. Ik wilde de nadruk een keer leggen op het wonder van de liefde. Want het is toch prachtig als je na 23 jaar getrouwd te zijn nog steeds gek bent op elkaar? De laatste tijd krijgen we best wel wat voor onze kiezen. Bij onze dochter van 19 is een uitgebreid psychiatrisch onderzoek gedaan nadat ze een paar maanden geleden helemaal was vastgelopen. Ze heeft onlangs de diagnose: ADHD gekregen. Gedurende de behandeling zullen ze nog verder kijken of er nog iets meer aan de hand is, maar hier zijn ze in elk geval zeker van. Gelukkig krijgt ze veel hulp: individuele behandeling, groepstherapie en ook medicijnen. Maar het is toch wel even slikken als je zo’n bericht krijgt. Waarom hebben we dat niet eerder gemerkt? Wat had ik kunnen doen om te voorkomen dat ze vastliep? Dat zijn zomaar twee vragen die bij je opkomen. Dan is het toch fijn te weten dat Gert en ik heel veel van elkaar houden en daardoor ook heel veel liefde aan de kinderen kunnen geven! En bovenal mogen we weten dat de Heere God ons elk apart, maar ook als gezin in liefde draagt!
Hier komt de scrap: ’so happy together…’!
Gisteravond heb ik de Paaskaartjes gemaakt voor de komende Paasdagen. Als je in het archief kijkt in maart 2008 ( 19 maart ) kun je zien welke kaartjes ik verleden jaar gemaakt heb. Het is nl. onze gewoonte om op eerste Paasdag op elk bord een kaartje te leggen met de blijde boodschap ‘De Heer is waarlijk opgestaan!’ erop. Dit jaar heb ik de plaat uit de kinderbijbel ingescand en toen af laten drukken op zgn. portefeuilleformaat ( bij Pixum ) Je krijgt dan een velletje van vier kleine afdrukjes, net iets groter dan een pasfoto. Met deze kleine aquarelletjes heb ik de nieuwe kaartjes gemaakt. Kijk maar: ( omdat het nu al donker is en ik niet wil flitsen zijn ze een béétje donker maar ik hoop toch duidelijk)
Rest mij nu om alle trouwe webloglezers hele fijne en gezegende Paasdagen toe te wensen!
Gert was de afgelopen week bezig om een jeugddienst voor te bereiden voor de dovendienst. ( hij is voorganger voor doven ) Het thema was: Geen zorgen voor morgen… N.a.v. het bekende stukje uit Mattheüs 6: Daarom zeg ik jullie: maak je geen zorgen over jezelf en over wat je zult eten of drinken, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken (…..) Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet(….), het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij?
Intussen maakte Rianne zich heel veel zorgen. Ze had afgelopen zaterdag een kampioenswedstrijd van basketbal en daar zag ze vreselijk tegenop. Ze is dól op basketbal en kan ook een lekker potje spelen, maar dit jaar had ze het niet naar haar zin. Zij was als eerste van haar team 14 geworden en moet dan in een hogere leeftijdscategorie gaan spelen. En bij de meiden waar ze dit jaar speelde voelde ze zich niet geaccepteerd. Als ze vrij stond en zich ‘aanbood’ kreeg ze toch de bal niet, en als ze een foutje maakte kreeg ze commentaar…. Nou is Rianne’s zelfvertrouwen niet zo groot. Dat komt mede doordat ze ernstige dyslexie heeft, dus in de loop van het afgelopen basketbalseizoen zagen we haar onzekerheid groeien. Daardoor ging ze ook onvermijdelijk minder goed spelen natuurlijk. Dan was er nog een tweede probleem: haar eigen trainsters waren er heel vaak niet bij als er een wedstrijd gespeeld moest worden omdat ze dan zelf moesten spelen. Een vader of moeder moest dan coachen. Zo kon het gebeuren dat Rianne één van de laatste wedstrijden voor de kampioenswedstrijd bijna de hele tijd op de bank gezeten heeft en niet werd ingezet. Vréselijk vond ze het.
Je begrijpt nu wel waarom ze ‘zorgen’ had. Gert zei tegen haar: “zondag in de dovendienst preek ik erover dat je je geen zorgen moet maken omdat de Heere God voor je zorgt!” “Nou!” zei Rianne adrem “dat is dan wel te laat want de wedstrijd is zaterdag!” Natuurlijk probeerden we haar op alle mogelijke manieren gerust te stellen en beloofden we er ook voor te bidden. De avond voor de wedstrijd ging ik haar welterusten zeggen en toen liet ze me een klein basketballetje zien dat ze ooit van Peter gekregen had. ‘Score with Jesus’ staat er op. “Kijk mam!’” zei ze “hier ga ik aan denken…” En met het balletje in haar hand viel ze heerlijk in slaap…
De volgende morgen weet ik niet wie er meer buikpijn had. Zij of ik. Het ergste was nog dat we niet mee mochten van haar. Natuurlijk zijn we er anders altijd bij zulke belangrijke wedstrijden. Maar ze was heel stellig: “nee, dan zit ik de hele tijd op de bank en dan worden we misschien gehuldigd en dan ga jij foto’s maken en dan moet ik huilen…” Met een zwaar hart lieten we haar gaan richting Waddinxveen. Rond 12 uur kwam er een sms-je: ‘we hebben gewonne’ Ik sms-te meteen terug: ‘en heb je gespeeld?’ Na een poosje kwam het droge antwoord: ‘ja ze hadden me nodig…’ Toen ze thuiskwam met medaille en bloemen kwam het verhaal. Er was iemand gevallen en haar eigen trainsters waren er en daardoor had ze veel mogen spelen. Ze had zelfs gescoord. En lekker verdedigd. ( Rianne is een echte verdediger!) Oh wat waren we met z’n allen blij en dankbaar!
’s Avonds vroeg Gert: mag ik bij mijn preek het voorval van vandaag gebruiken als voorbeeld? Dat jij zoveel zorgen had en dat de Heere God je zo goed geholpen heeft? En mag ik dan jouw grote en kleine basketbal meenemen?” “Ja hoor!” zei ze meteen. “En wat mag ik dan vertellen?” “Alles!” was het kordate antwoord.
En zo was het gisteren dan eindelijk zondag. Gert liet vóór de preek de basketballen zien en vertelde wat er was gebeurd. Het was er een prachtige illustratie van dat God voor je zorgt als je je vertrouwen op Hem stelt. Rianne vond het wel een beetje eng, en na de dienst is ze vlug weggegaan zodat niemand er tegen haar over zou beginnen. Toen ik thuis zei dat ik het zo dapper van haar vond dat ze het goedgevonden had dat papa het ging vertellen zei ze:
“ja ik vond het wel eng maar ik dacht: Misschien kan papa er iemand anders mee helpen!”
Nou dan springen toch de tranen in je ogen?
Helaas heb ik nu dus geen foto’s kunnen maken om mee te scrappen. Wél heb ik eentje van internet geplukt. De kwaliteit is niet zo goed maar hier komt-ie:
Dit jaar heb ik met pijn in mijn hart afscheid genomen van het Evangelisatiewerk op de camping. Vijf jaar heb ik het mogen doen maar ik kon het i.v.m. mijn gezondheid niet meer volhouden. Maar wat een heerlijk werk is het, al is het als commissielid wel heel druk vooral ’s zomers. Wij begeleiden de teams die op de camping komen om te evangeliseren. We zorgen dat ze de juiste middelen hebben, dat de campinggebouwen weer klaar zijn als ze komen en als ze hier zijn ‘zorgen’ we een beetje voor ze. Dat betekent dat je bijna dagelijks op beide campings langsgaat om te kijken of alles goed gaat. Hier een schouderklopje, daar een knuffel en soms ook een schouder om op uit te huilen…. Het is heel intensief, maar wat is het ook mooi…. Die jongelui gáán er helemaal voor. Ze zijn zo enthousiast en leven vaak zo dicht bij de Heere God en juist omdat ze bezig zijn met Zijn werk zien we de mooiste dingen gebeuren! Teeners die hun hele hart uitstorten bij een teamlid en aan het einde van een periode een bijbel vragen! Kinderen die tijdens de kinderclub een bijbeltekst hebben geleerd en hun ouders meeslepen naar de campingdienst omdat ze hem daar op mogen zeggen. Oudere mensen die al jaren niet in de kerk komen en dan wel aarzelend in de campingdienst verschijnen.
Op beide campings komt gedurende de zomervakantie 3 x een nieuw team dat 2 weken blijft. Dat betekent dat we 6 teams per zomer begroeten. Zo’n team bestaat uit ongeveer 8 personen zodat er zo’n 48 jongeren naar Katwijk komen om te evangeliseren. We verdelen de zomervakantie altijd in drieën en de commissie ook zodat je 2 weken ‘dienst’ hebt. Elke twee weken maken we een nieuwe teamfoto bij de Oude Kerk zodat we elke teamlid op de foto hebben samen met de begeleidende commissieleden! De laatste jaren scrap ik die foto’s en die hangen we ingelijst in onze gebouwen in ‘Noord’ en ‘Zuid’. Dat is onze ‘eregallerij’! Want we zijn zo blij met en trots op ‘onze’ Dabaristen. En nu ik dit jaar niet meer meedoe wil ik ook zeggen: Ik ben ook zo trots op de Katwijkse commissieleden. Ik weet van binnenuit wat een werk er verzet wordt. Je zal ze er niet over horen, maar er word zeer hard gewerkt!! Ik wens jullie vanaf deze blog ook een hele gezegende zomer!!!
Hieronder volgt de scrrap:
Twee foto’s op deze scrap. Allebei van ons eigen Katwijkse strand. Twee kinderen erop. Niks bijzonders zul je zeggen! Er zitten jaarlijks duizenden kinderen op het strand. En dat is zo. Toch vind ik deze foto’s heel bijzonder. Vanuit Goudswaard was ik met mijn ouders een dagje naar Katwijk gegaan. Een hele onderneming want we kwamen van de eilanden. Niet de Zeeuwse weliswaar, maar de Zuid-Hollandse…. En uiteindelijk zat ik daar voor de Oude Kerk met mijn vader. Op dat moment wisten we niet dat we daar ooit zouden gaan wonen. En misschien wel op dezelfde dag ( maar dat is natuurlijk gissen ) zat er ook klein jongetje op het strand. We kenden elkaar niet, en wisten niet dat we ooit samen zouden trouwen. Maar, ik stel me zo voor dat de Heere God vanuit de hemel, die twee kinderen wel zag en glimlachte…. Hij die ‘t heden kent en de toekomst overziet wist wél dat we elkaar zouden vinden. Sterker nog het behoorde tot Zijn plan! Daar geloven we in. En om dat nog eens te benadrukken maakte ik deze scrap. God is getrouw Zijn plannen falen niet. Hoe moelijk je omstandigheden ook zijn, wees niet bang, Hij houdt alles in Zijn hand. Voor degenen die Hem liefhebben zullen alle dingen medewerken ten goede!