Vanmorgen bij de huisarts kreeg Gert goed nieuws over zijn pijnlijke knieën. We waren best wel bezorgd ( zie bericht van gisteren ) en Gert was zelfs al bang dat hij nooit meer kon hardlopen. En dat is toch echt wel een passie voor hem geworden! De diagnose van de dokter was dat hij een ‘reactieve artritis’ had als reactie op de griep die Gert onlangs had. Hij moet nog wel een poosje dyclofenac gebruiken want het duurt wel even maar als het goed is komt het weer helemaal goed!!
Ter ere van dit goede nieuws de scrap die ik maakte van de ‘halve marathonfoto’s’ van jl. september:
Gert, hopenlijk loop je volgend jaar weer mee!!
We zijn een weekje weggeweest in de voorjaarsvakantie. We hadden een heerlijk huisje in Dalfsen gehuurd ( Buitenplaats ‘Gerner’) Echt een aanrader!! We hadden een vaatwasmachine, bubbelbad, open haard, gratis internetverbinding, film1 ( deze laatste twee met name belangrijk voor de kids! ) en bovendien een heel ruim, gezellig huisje. Toch was het niet zo leuk als we gehoopt hadden. Op de heenweg kregen we last van een kokende moter. Na een poosje te hebben stilgestaan bij een pomp was hij voldoende afgekoeld om het weer te proberen. We haalden het huisje gelukkig zonder verdere problemen. De volgende dag was er een hobby- en scrapbookbeurs in Hardenberg. Gert en ik gingen samen welgemoed op weg en waren de moterproblemen van de dag ervoor eigenlijk alweer vergeten. Vlak voor Hardenberg ging echter de temperatuur van de moter weer gigantisch omhoog. Met stoom onder de moterkap kwamen we even later tot stilstand op het parkeerterrein van ‘Evenementenhal Hardenberg’. Gert ging meteen de ANWB bellen en ik sloot aan in de rij voor de beurs. Toch loop je dan niet zo ontspannen maar via telefooncontact kreeg ik van hem te horen dat de radiator lek was. De ANWB-meneer had hem zo goed mogelijk bijgevuld dus we mochten nog terug naar Dalfsen als we bij een pomp een jerrycan water zouden tanken om hem bij hitte weer bij te kunnen vullen. Maandagmorgen moesten we ons bij de Toyotagarage melden voor een nieuwe radiator. En dan te weten dat we in oktober een nieuwe radiator hadden laten plaatsen op advies van onze Katwijkse Toyotagarage…..
Enfin, toch een paar leuke Martha Stewart ( rand ) ponsen gescoord en daar gingen we weer richting Dalfsen. We zaten verder het hele weekend vast, maar ’s maandags was de Toyotagarage in Dalfsen een warm bad. We kregen zonder extra kosten een leentoyota mee en de meneer van de garage zei meteen dat dit niet moest kunnen met een nieuwe radiator. Op dinsdag kregen we onze eigen auto weer terug mét nieuwe radiotor maar zonder rekening want die hadden ze direct opgestuurd naar Toyota Nederland. Als dat geen service is….!
Nu konden we dan toch zorgeloos gaan genieten, maar op dat moment werden zowel Gert als ik ziek. Ik kreeg weer koorts met griepverschijnselen en Gert kon bijna niet meer lopen van de zere spieren. We hebben ons eerlijk gezegd de week verder een beetje doorgeworsteld. Inmiddels ben ik weer aardig opgeknapt maar Gert is gisteren nog naar de dokterspost geweest omdat de pijn aan- met name zijn knieën- steeds erger werd. Met dyclofenac wordt het nu weggedrukt, maar maandag gaat hij maar eens horen wat de huisarts ervan vindt.
Zodoende waren we blij dat we weer thuis waren. Toch heb ik wel een paar scraps gemaakt aan de keukentafel in Dalfsen. Die zijn echter nog niet ingeladen. Wel heb ik nog een scrap staan van vlak voor de vakantie over het ‘gourmetten’ van eerste kerstdag in Zwitserland. Komt-ie
Onlangs zag ik een leuke L.O. bij Louise van het cricutforum. Ze had over haar kleinzoon gescrapt die zijn eerste warme hap kreeg. Geweldige foto’s! Ik moest meteen denken aan de ‘knoeifoto’s’ van onze eigen kinderen. En ben meteen op zoek gegaan. Ze zaten in fotoboeken of dozen dus het was een hele speurtocht… Maar als ik eenmaal wat in mijn hoofd heb!! Eindelijk had ik er vier verzameld. Van Sanne onze jongste was ‘t het moeilijkst want dat is van nature een ‘net’ kind. ( Lijkt niet op haar moeder, ik vind kliederen nog steeds heerlijk! ) Toen was het een kwestie van inscannen. Gelukkig hebben we een uitstekende fotoscanner van Epson dus de kwaliteit is dan prima. Toen ik toch aan de gang was in die dozen heb ik nog veel meer foto’s ingescand. En vrijdag plofte er een hele dikke envelop van Pixum op de mat met allemaal dierbare foto’s, waaronder mijn ‘knoeipottenfoto’s’. Mijn handen jeukten, dus ik heb er gisteren meteen een Lay-outje mee gemaakt. Komt-ie: (voor de insiders: aan de letters op de foto kun je zien welk kind het is!)
Hebben jullie dat nou o0k? Dat je in januari met stapels kerstkaarten zit waarvan je het eigenlijk zonde vindt om ze weg te gooien? Ik heb daar elk jaar last van, maar kan ze toch ook niet allemaal bewaren. De kaarten met een foto erop bewaarde ik dan nog wel maar de rest ging toch na verloop van tijd de prullenbak in.
Nu zag ik bij Ali Edwards ( zie blogrol ) hoe zij dat oplost. Ze pakt een vierkantpons en ponst uit alle kaarten die ze leuk vindt ( qua tekst of qua afbeelding ) een vierkantje. En dan plakt ze al die vierkantjes bij elkaar op een Lay Out. Dat doet ze al jaren en elk jaar had ik me voorgenomen om het ook te doen. Maar dit jaar is het er eindelijk van gekomen. Dus hier een nieuwe L.O.: Kerstpost 2009
Ik heb ook nog een foto binnen in het chalet gemaakt van ons edele viertal, bij de open haard. Het boompjespapier heb ik uitgesneden met ‘Accent Essentials’. Fijn dat het dank zij mijn grote Cricut nu zo groot kan! De groene boompjes naast de foto zijn ook met de Cricut gemaakt, en versierd met stipjes van een soort glitterlijm die ik in Zwitserland op de kop getikt had.
Met al die fijne nieuwe Zwitserse foto’s blijf ik scrappen! Heerlijk. Heel veel foto’s wil ik meerdere keren scrappen zodat de kinderen hem ook in hun album hebben. Zo ook met de volgende foto van mijn kostbare schatten voor het chalet. Met die foto ben ik heel blij. We hebben best een moeilijke periode achter de rug. Maar als je ze dan met z’n vieren ziet staan besef je weer hoe rijk je eigenlijk bent!
.
De volgende foto is van Sanne voor het kapelletje dat schuin boven de chalets ligt. We gaan er altijd even kijken!
Sorry dat het zo stil was op dit blog. Ik ben er een weekje tussenuit geweest vanwege een flinke griep. En de nasleep ervan laat zich nog duidelijk voelen: moe, moe, moe. ‘k Voel me net een bejaarde. Van een kopje koffie inschenken krijg ik al hartkloppingen…. Maar goed, we zullen hopen dat het nu elke dag een beetje beter wordt.
Ik heb nog één scrap op de computer staan die ik al ingeladen had, dus die laat ik nu zien. Hij is gemaakt met de foto’s die ik op eerste Kerstdag in Zwitserland voor het huisje heb gemaakt. Ze stonden op 1 januari al op mijn blog.
Het was een hele teleurstelling voor Peter toen hij eind november hoorde dat hij een tentamen niet gehaald had en die in de kerstvakantie moest inhalen. Juist deze tentamens wilde hij zo graag halen omdat hij dan met ons mee kon naar Zwitserland. Toen we de datum hoorde waarop hij het tentamen kon herkansen viel onze mond helemaal open van verbazing: 23 december, vlak voor Kerst!
Na veel vijven en zessen en bellen met de NS wist hij een ( redelijk ) goedkoop kaartje te krijgen voor de nachttrein van de ICE (waar hij een gewone stoel had en dus geen slaapgelegenheid ) voor de avond van de 23e december….. Met pijn in zijn hart zwaaide hij ons uit toen we vrijdag 18 december vertrokken en stortte zich toen op de tentamenstof. Maar toen begon het ook nog te sneeuwen in Nederland en raakte het hele ( trein- ) verkeer ontregeld. Op maandag en dinsdag reed de ICE niet en voor woensdag was het nog onzeker. Bovendien kregen wij dinsdags een geheel verslagen Peter aan de lijn: het tentamen was afgelast vanwege het slechte weer en de slechte treinverbindingen naar Utrecht! Wat een toestand….. Alle ellende voor niks.
Intussen bleef het spannend of de ICE van woensdagavond wel zou vertrekken. Op een gegeven moment kreeg Peter via een informatienummer te horen dat de ICE in elk geval tot Duisburg reed. Of hij daarna verder reed naar Basel konden ze niet garanderen. Ik had er intussen buikpijn van. Stel je voor dat hij tot Duisburg kwam en dan strandde…. Van Brig ( in Zwitserland ) naar Duisburg is een aardig eindje. Ophalen was ook geen optie. Die nacht zijn er heel wat SMS-jes verstuurd, en gebeden opgezonden, maar ( HOERA!!!) de trein reed in Duisburg gewoon verder en de reis verliep gelukkig voorspoedig.
Om kwart over acht ’s morgens liepen wij te blauwbekken op het station van Brig om Peter af te halen. De trein zou om kwart voor negen aankomen, maar kwam om 9 uur. Maar: hij zat er in!! Heerlijk. Eindelijk waren we echt compleet:
Het sleet het lekkerst op verse sneeuw, dus elke keer als het weer begon te sneeuwen ging er een gejuich op! En als je er vanuit je warme chalet bij de open haard naar kijkt is het ook een sprookjesachtig gezicht….
.
Hier volgen twee Scraps die over ’sneeuwpret’ gaan. Als we in het chalet onze slaapkamergordijnen open deden zagen we de kinderen al klaar zitten op hun slee om de berg af te roetsjen! ( onderste scrap ) Heerlijk om zo ( als het ware ) in een kerstkaart wakker te worden!
.
